Kaweka's: via Mangaturutu Hut en Middle Hill Hut

'Whetu' op 1650m (dag2)

 Afgelopen donderdag/vrijdag/zaterdag zijn Pien en ik diep in de Kaweka's gehiked. We hadden een route gepland die startte vanaf Pakaututu Rd en dat was vlakbij de Mangatutu Hotsprings, waar we met Ineke/Marian nog op 1e kerstdag waren (die hotsprings zijn gelijk de beloning na drie dagen bushwalken...) en ons via Makina Hut naar Mangaturutu Hut voerde (dag1), via Tira Lodge en Ballard Hut naar Middle Hill Hut voerde (dag2) en weer terug naar de auto (dag3).

Het eerste traject op donderdag ging via Makino Hut (wat we met Ineke gelopen hebben en waar we toen hebben overnacht) en de Makino River richting Mangaturutu Hut. Het was behoorlijk klimmen/dalen, en wij noemen het nog steeds 'bushwalken' hier maar het is eigenlijk meer 'mountaineering' omdat er nauwelijks een vlak stukje terrein is.. Nieuw Zeeland kenmerkt zich door dat type landschap, wat geologisch vrij 'jong' is en dus steil. Ergens halverwege staken we de Makino River over via een 'walkwire' brug (drie staaldraden; twee om je vast te houden en een om over te lopen). We bereikten na 7-8 uur stevig doorstappen Mangaturutu Hut, het laatste uur was zelfs in donker!, maar we hebben 'headtorches' dus kunnen we nog redelijk in donker navigeren. Pien 'ruikte' ineens rook en dat betekende dat we hut gevonden, waar een jager die daar ook bivakkeerde net een vuur gemaakt had (dank Gerald!) waar we ons lekker aan konden opwarmen. Gerald had een hert geschoten (zie de foto waar Pien het hoofd vasthoudt!) en werd de volgende morgen met de helikopter opgehaald. Deze tijd van het jaar (maar eigenlijk het hele jaar) zijn er veel jagers, en we zijn er diverse (nou ja, 8 of zo) tegengekomen.

Die jagers zijn een belangrijk onderdeel hier in dit soort gebieden om de populatie herten en wild pigs onder controle te houden en het wordt hier ook gestimuleerd door officiele instanties, waaronder de Department of Conservation (DOC). Er wordt gejaagd 'off-the-tracks' en je moet behoorlijk fit zijn omdat daar dus geen paden hebt, en de meesten hebben ook GPS om te helpen de weg (terug) te vinden, vaak (als je geluk hebt) met een geschoten hert op je rug.. (die dan wel een 'jas' in felle kleur aanheeft, anders zou een collega schutter dat zelfde hert mogelijk nog een keer willen schieten als hij je in zijn vizier krijgt). Ik heb deze keer ook de electronische geluiden gehoord op een vernuftig apparaat die de herten maken en waarmee je ze kunt lokken. 

route-kaartje









walkwire bridge

 



Dit is laat in de middag (en het begon al te schemeren);
hier lopen we zelfs hoger dan de mist die laat in de middag kwam opzetten

Mangaturutu Hut (1e nacht)



de hut van binnen (vuur rechts/bunks links)



Pien houdt een herte-hoofd vast (de oren steken uit de zak!)
Dit wordt later geprepareerd, en als totaal hoofd (en dus zwaar) aangeboden.

Dit is op een kleine landingsplaats voor de helikopter achter de hut

Op vrijdag vertrokken we vroeg richting Venison Tops/Tira Lodge. Wederom door prachtige natuur en we bereikten na ongeveer 2 uur Tira Lodge, waar juist 4 jagers met een helikopter waren gearriveerd (dat hoorden wij onderweg). En die zouden daar 6 dagen blijven en hadden van alles mee... (zelfs een instant-heet water apparaat..) en waren dingen net aan het organiseren. De hutten hebben geen faciliteiten (geen licht/stroom), alleen stapelbedden, fireplace, een regenwater-tank en een long-drop (toilet). Tira Lodge is ongeveer op een goede 10 uur lopen (als je fit bent...) van de buitenwereld, maar een helikopter maakt het wat makkelijker... en helpt ook om de geschoten herten, die netjes in stukken gesneden worden mee naar huis te nemen.
Na nog een uur lopen bereikten we de kale berg toppen (zonder bomen/schrubs) waar metalen poles de route aangeven. Het hoogste punt was ongeveer 1650 meter hoog, en daar lag hier en daar sneeuw. Het weer kan daar elk moment omslaan, en dat deed het ook... en dan is het zicht behoorlijk slecht en het regent en waait behoorlijk en dan is het moeilijk orienteren. Als het nog ietsje kouder is, sneeuwt het ook natuurlijk. Gelukkig bereikten we redelijk snel Camp Spur, waar we weer beschutting hadden van bomen. We bereikten nog voordat het donker werd Middle Hill Hut. We hoorden net op een half uur lopen van de hut nog een geweerschot in de vallei links, en dat hert werd even later binnen gedragen door drie jagers. Een ervan was Philip Bolder (een Nederlander) en dat was erg gezellig. We kregen zelfs nog vlees mee, toen het hert op zaterdagmorgen werd geslacht.. En dat smaakte op Paaszondag heerlijk! Er waren nog drie andere jagers, en de hut was dus vol (er zijn meestal 3 stapelbedden), en wij sliepen dus in de tent, die we mee hadden genomen. We hebben gelukkig slaapzakken die ons goed warm houden deze tijd van het jaar..

Venison Tops/Tira Lodge

 

 

Net voordat de regen komt (en het te nat is om te fotograferen)

Middle Hill Hut (met onze tent)

Op zaterdag liepen we in ongeveer drie uur de bush weer uit en bereikten we weer Pakaututu Rd en we liepen via die weg weer terug naar onze auto die hoger geparkeerd stond. We kwamen langs wat wij tegenwoordig de 'Ineke en Marian' bocht noemen, de bekende bocht waar Marian, Ineke en Jet met de kampervan gestrand waren (tijdens Marian en Ineke's eerste vakantie)..  Vanaf waar de auto stond was het maar 5 minuten naar de hotsprings met een verdiende dip in heerlijk warm water!

Er wordt veel gejaagd (en dus ook geslacht) in de Kaweka's

 

*klik op fotos om ze groter te zien* (dat werkt alleen op de website).