De Familie Ruyter leerde Ton kennen tijdens de onderwaterzetting in 1944 toen de hele familie werd geevacueerd naar Zwaagdijk en Ton was goede kennissen met de Familie Koopman die er naast woonde. En sinds die tijd is er een sterke band gebleven. Ik herinner mij dat toen Ton op verlof (dat was zo'n 1x per 4 jaar) in 1976 was, hij in Nederland bij mijn ouders nog dia's heeft laten zien. Ome Peter heeft Ton ook nog opgezocht in West Borneo en Papua.
Ik heb Ton in juli een brief geschreven en gefeliciteerd met die prachtige mijlpaal. Ome Peter, Tante Bets/Ome Gerard zijn op het feest geweest.
Ton schrijft in een brief terug: "Wat is er vreemd aan een 60-jarig feest? Uit onze klas van 23 gewijd in 1951, zijn er nog maar 7 in leven, waarvan 3 in Ierland, en 4 in Vrijland, waarvan 2 permanent in een rolstoel".
![]() |
| De klas van 1951 |
Het was dus een mooie gelegenheid om Ton even op te zoeken op woensdag-middag (19 october). Ton was net de week ervoor (12 October) 84 jaar geworden. Lopen gaat wat moeilijker, maar met de rollator maakt hij zich aardig uit de voeten. Ton is nog behoorlijk scherp (hij belde ons nog bij thuiskomst hier in NZ om te feliciteren met de overwinning van NZ in de Rugby World Cup) en heeft zijn gevoel voor humor nog niet verloren. En het werd dus een gezellige middag in de hal beneden en bij Ton boven op zijn kamer. Hij vertelde met atlas waar hij gewerkt heeft, dat onderbroken werd door een gigantische hagelbui (met hagelstenen van 1cm.. een hels-kabaal).
Pien schoot een filmpje van die hagelbui...




No comments:
Post a Comment