Pien zong mee als alto in het officiele RWC2011 Choral Federation Anthem Choir die het volkslied van Japan en Canada voorafgaand aan de wedstrijd zongen.
Het was schitterend zonnig weer zoals je kan zien, wel wat wind, maar verder onder ideale omstandigheden. Pien was al om 12 uur in Napier aanwezig.. en heeft een prachtige middag gehad met blijvende herinneringen, want het maakte allemaal behoorlijk indruk!
Ik kwam met Coco om half vier, en Jet kwam rechtstreeks van Elephant Hill, waar het trouwens ook druk was met supporters. Samen met 14.996 supporters was het een zeer geslaagde middag in Napier!
Het RWC2011 Choral Federation Anthem Choir met Pien
Het officiele RWC2011 Choral Federation Anthem Choir komt het veld oplopen; Pien leidt, met de dirigent (John Rosser) voorop.
Hier staat het koor opgesteld... ze zijn allemaal in het zwart en hebben een mooie officiele sjaal (die ze mochten houden).
Hier de officiele 'call' van een Maori warrior, het sein naar de teams om het veld op te komen.
Hier komen de Japanse en Canadese spelers het veld op.
Hier staan de teams opgesteld, Canada rechts; Japan links; het koor staat achter de teams, en worden de volksliederen gezongen.
Hier twee filmpjes;
het eerste filmpje met de officiele 'call' en de opkomst van de teams;
het tweede met beide volksliederen.
(de camera kijkt recht tegen de zon in en er was wat windgeruis..)
De wedstrijd
Het McLean Park heeft een capaciteit van 15.000 mensen en was uitverkocht. Er heerste een heerlijke gemoedelijke atmosfeer. Echt mooi om alle supporters samen te zien genieten zonder incidenten. Er waren vooral veel Canadezen, maar ook veel Japanners.. en vele prachtig uitgedost.
We hadden staanplaatsen, en stonden tijdens de eerste helft hier (zie pijlen die Jet/Coco aanwijzen). Zie ook de oceaan in de achtergrond die letterlijk op 100m afstand is..!
Pien kwam ook bij ons staan..
De actie op het veld gebeurde vlak voor ons..
In de tweede helft gingen we naar de hoofdtribune, en we zaten helemaal bovenaan precies in het midden van het veld onder de box van de Japanse coach (dat is John Kirwan, een ex-All Black) en zijn team. En we mochten daar wel zitten, maar niet gaan staan om te juichen omdat het zicht van de coach belemmerde (en we hadden helemaal geen kaarten..). Het Canadese team heeft trouwens ook een NZse coach (Kieran Crowley, ook ex-All Black), en die spelen komend weekend nog tegen NZ..
Het was een spannende wedstrijd, vooral omdat Japan erg gebrand was op een overwinning, na drie verloren wedstrijden, en dus al zeker waren van uitsluiting. In een enerverende wedstrijd leidde Japan de wedstrijd, en speelde aantrekkelijk rugby, maar Canada kwam nog in de laatste minuten op een gelijkspel, en werd het daardoor behoorlijk spannend, maar de einduitslag bleef 23-23..
In de tweede helft hadden we wat meer overzicht!
Als je goed kijkt zie je Te Mata Peak in de achtergrond ook...
Het Japanse team krijgt officiele medailles uitgereikt als dank en kunnen weer naar huis.
Een teleurgesteld Japanse coach (John Kirwan, ex-All Black) omdat het uiteindelijk toch gelijk bleef.. We zaten precies onder zijn raam (en mochten alleen zittend juichen om niet het uitzicht te belemmeren...).
Na afloop deelde de spelers handtekeningen uit aan de fans.. en bekroning van een geslaagde middag in een fantastische world-cup atmosfeer!
No comments:
Post a Comment