South Island

We vertrokken vorige week dinsdag (25 januari) naar Wellington met een verplichte shopping stop in Otaki (kan iemand mij uitleggen wat dat is 'shopping' en 'meiden'). In Wellington gaan we altijd naar Te Papa National Musem want dat verveelt nooit. Deze keer was er expositie 'European Masters' van het Stadel Museum (Frankfurt). Coco heeft dat goed bekeken. Ook was er de Te Papa Masters- The Art of Summer; altijd weer leuk om wat cultuur op te snuiven wanneer je in de provincie woont. En Wellington is een mooie stad. We sliepen in Nomads Flashpackers in Wakefield Street in het Centrum. We maakte nog een praatje met Alistair Cuthill in Cuba Street waar Pien's cello vandaan komt.



Welllington Harbour waterfront



De volgende ochtend namen we de ferry Wellington-Picton en dat is een klein uitje op zichzelf. De overtocht (92km) duurt ruim drie uur en je vaart door de Marlborough Sounds en dat is altijd weer prachtig., en het weer zou bijna de hele week meewerken!

Wij gingen met de Kaitaki en dat is de grootste Interislander-ferry met een capaciteit voor 1600 mensen (en het schip is overigens in Nederland gebouwd).



In Picton stopten we natuurlijk bij de 'bakkerij' waar je zelfs appelflappen verkopen, en we gingen via Blenheim langs de Wairau River wat een gigantisch wijngebied is (Marlborough, dat erg aan Hawke's Bay doet denken, maar groter is) en waar veel Sauvignon Blanc, Pinot Noir en Chardonnay vandaan komt (60% van de NZ wijn komt hier vandaan). Net buiten Murchison is Buller Gorge waar NZ langste swingbridge is (110 meter lang, 17 m hoog) die over de Buller river gespannen is. Via Westport bereikte we de westkust en dat is allemaal erg ruig. Het deed ons echt denken aan westkust Tasmania. Onderweg naar Greymouth heb je de Pancake Rocks en een gigantisch blowhole en dat is echt iets apart, en geologen weten nog steeds niet precies hoe die pancake rocks gevormd zijn. Er is een mooie wandelroute naar toe.

We verbleven in Greymouth in een mooie backpackers (Global Village). Greymouth komt langzaam de schok te boven van de recente mijnwerkersramp waar 29 mijnwerkers het leven lieten bij Pike River.

Buller River



Pancake Rocks (Westkust)





Nikau palmbomen

Op donderdag zakten we verder via de westkust af richting Wanaka. De eerste stop was bij Hokitika en vervolgens kwamen we langs Tai Poutini National Park waar meer dan zestig gletsjers (glaciers) zijn en waarvan Franz Joseph en Fox de bekenste zijn. Echt ongelofelijk mooi en nergens in de wereld heb je een gletsjer die zo vlak bij de zee is..  Franz Joseph glacier gaat ongeveer een meter per jaar vooruit sinds 1985. En we zijn naar de gletsjer gelopen, en dat is allemaal vrij goed toegankelijk. Ook hebben de Fox glacier gezien. Vanaf Haast gingen we door de Southern Alps richting Lake Wanaka en Lake Hawea en we eindigden in Wanaka in een backpackers met uitzicht over het meer.



Hokitika Beach





Franz Joseph Glacier





Handig al die ijsblokken in de rivier
(deze ging mooi in onze koelbox!)



Scenery onderweg

Lake Hawea

Lake Wanaka

Na een behoorlijke emotionele en onrustige nacht (zie andere blog) vertrokken we vrijdagochtend richting Queenstown, waar Pien en Coco met de gondel omhoog zijn gegaan met mooie uitzichten (ik heb het gelopen..).



ontbijt met uitzicht over Lake Wanaka

Queenstown waterfront

Gondola (Coco durfde niet te kijken..)

We kwamen op vrijdag bij Inge en John Barker aan (zie de blog). Inge is een nicht van mij, haar vader (ome Piet) en mijn moeder (tante Trees) zijn broer en zus, en twee van de zeventien kinderen van opa/oma Ruyter.

Op maandag ochtend vertrokken naar Dunedin via Gore, Balclutha en de kustroute vanaf Waihola. Daar verbleven we in een backpackers vlakbij het centrum. Dunedin doet erg denken aan Hobart met steile straten, mooie uitzichten en de manier waarop de stad georganiseerd is.

Speight Brouwerij
met zelfs een tappunt voor gratis water (jammergenoeg geen bier)

Op dinsdag gingen we naar Christchurch. In Dunedin hebben we nog naar de steilste straat (Baldwin Street) van de wereld gegaan (gelopen en gereden met de auto) die ongeveer 350 m lang is en op het steilste punt 35% steil is.. Bij Moeraki aan de oostkust hebben we de Moeraki Boulders gezien, dat was erg apart. In Oamaru hebben Pien en Coco bij de locale penquin kolonie nog penquins gezien en we zijn via Timaru naar Christchurch gereden.



Baldwin Street (wereld's steilste straat).

 

Moeraki Boulders

Twee bekende penquins

Oamaru heeft vele whitestone gebouwen

lunch aan de Rangitata river

Cathedral Square Christchurch

Christchurch was de eindbestemming voor Pien en Coco, en de dames hebben nog flink geshopt in de Christchurch City Mall... voordat ik ze op het vliegtuig terug naar Hawkes Bay zette. Ik verbleef nog een nacht in Christchurch vlakbij het centrum . De volgende dag ging ik door de Kaikora Ranges via een backroad naar Kaikoura en vervolgens via Blenheim weer naar Picton om de ferry naar het noord-eiland te nemen. Via Wellington kwam ik laat op de woensdagavond weer aan in Hastings.

En zo kwam er een eind aan bewogen weekje met vele emoties...

Kaikoura South Bay



Zeehonden aan de oostkust

  

Wellinton by night (aankomst met ferry)