Huub Jet Pien Coco: Lake Taupo Cycle Challenge 2010

Lake Taupo ligt op ongeveer 350 m boven zee-nivo, op een soort hoogvlakte. Het is het grootste meer van NZ met een oppervlakte van 616 vierkante kilometer, en het diepste punt is 183 m diep. Over het ontstaan (een van de grootste vulkaanuitbarstingen/ontploffing op aarde) is veel te vertellen, maar daarover wellicht een andere keer meer.

Ik was gisteren (zaterdag 27 Nov) in Taupo voor de Lake Taupo Cycle Challenge, en dat is NZ's premier cycling event. Het startte allemaal in 1977 toen Walter de Bont (een NL immigrant) met zo'n 30 mensen in competitie rond het meer fietste, tegenwoordig doen er meer dan 16,000 (jawel zestien duizend) fietsers aan mee... en zijn er zo'n 12 verschillende disciplines voor racefietsers en mountainbikers.

Een rondje rond Lake Taupo is 160 km, en je kan dat solo of in een team met 2, 3 of 4 mensen doen. Ook kan je 2, 4 en zelfs 8 rondjes (1280k!) rijden. Die 8x start op woensdag 2pm en rijden dus ook 's nachts, dat is gekkenwerk overigens. Degenen die ik zag en passeerde, oogden nog behoorlijk fris.
Er zijn verschillende heuvels/bergen (maar niet zo zwaar als de K2) en het hoogste punt is op 650 m hoogte.

De omstandigheden waren zoals je op de fotos kunt zien ideaal (zonnig, en weinig wind). Met zoveel mensen zijn er diverse start groepen om het allemaal in goede banen te leiden, en ik startte rond 7.20am in de solo (160km) event. Taupo is op ongeveer 2 uur rijden (met de auto) van Hastings, dus ik was al vroeg uit de veren (half vier.. ).
Dit jaar zat ik in een snelle startgroep, met nog niet veel fietsers op het parcour (wat niet echt afgesloten wordt voor het verkeer, eigenlijk alleen in Taupo is het natuurljk afgesloten). Het ging bijzonder snel en ik heb gelukkig niet veel drama gezien (in afdalingen gaan snelheden boven de 60 km/h), maar vrijwel naast mij vlak voor de finish (in de eindsprint) viel iemand die bleef haken in een stuur, dus het blijft uitkijken en concentreren voor de volle 160kms.
Deed ik vorig op mijn trouwe/oude Raleigh vorig jaar een snelle tijd van 5:11.50, dit jaar was het 4:41.12... dus ik was al voor 12 uur binnen en daar ben ik eigenlijk wel trots op (en volledig op het 52-buitenblad voor de kenners).
De scenery met Mt Ruapehu en andere pieken nog in de sneeuw tegen een prachtige blauwe achtergrond is stunning, en dat is echt genieten (zelfs als je snel fietst).

De prijsuitreiking was om 6 uur s'avonds, dus had lekker de tijd s'middags om te relaxen in de hete bronnen en zwembaden van de Brett's, waar ik de winner van de 1985-editie nog sprak (ook een ex-Nederlander, die nu in Brisbane woont). Tijdens de prijsuitreiking werden verschllende trophee's uitgereikt. Een ervan was bijzonder indrukwekkend en dat was voor een man, die met het startnummer van zjn vrouw reed, en daarmee zijn vrouw eerde, die drie weken geleden door een fietsongeluk was overleden terwijl ze aan het trainen was voor deze race (en dat creerde toen een behoorlijk discussie in de media hier over de veiligheid van fietsen omdat er in die week ook vier andere fatale ongelukken waren met fietsers). De staande ovatie van 20.000 mensen was ongelofelijk.