GWALOOP 2010

Ik heb de afgelopen 2 jaar al heel wat (officiele) rondjes gereden op de fiets. Het is een mooie reden om eens wat andere streken en gebieden wat beter te zien (zelfs met al het afzien op de fiets geniet ik daar toch bijzonder van!). Voorbeelden zijn rond Mt Egmont (die vulkaan bij New Plymouth) en rond Lake Taupo.

Op zaterdag 23 October (gister) heb ik de GWALoop 2010 gereden en dat was een andere mooie ervaring.
De GWA-loop is de langste one-day cycle challenge in New Zealand en is 204km lang. Het is een lange rit over vele behoorlijke steile en zware hellingen. De race vertrekt in Gisborne op zeenivo en gaat via de Wharerata Lookout naar 500m, dan daalt naar Nuhaka en dan vlak naar Wairoa. Dit Gisborne-Wairoa traject is behoorlijk speciaal omdat ik dat 100den keren gereden heb (in een auto..) maar het echte gevoel hoe steil een weg is, merk je pas op de fiets! Er waren 4 etappes voor teams, zodat elke teammember een etappe kon fietsen, maar je kon (zoals ik) alle 4 etappes aansluitend doen.
Van Wairoa gaat het via Frasertown via een zeer scenic backroad richting Tiniroto via Whakapunaka naar Te Reinga met prachtige watervallen en volgt de Hangaroa rivier, dan via Kiteroa Hill en de Gentle Annie (met prachtig uitzicht over de Gisborne Flats) terug naar Gisborne.
(zie de kaartjes voor een beetje een idee).




Ik was vrijdagmiddag (Hawke's Bay anniversary day, vrije dag hier) al naar Gisborne gereden om in te schrijven. Ik verbleef in mijn hikers-tent op een camping op de Gisborne Showgrounds, en daar was ook de start.
De start was om 7 uur s'ochtends met om 6.40 uur een officiele briefing van alle gevaren (kuilen/gaten in de weg) en de regels (het is nl ook een officiele wedstrijd met tussensprints en prijzengeld, wat vele professionals aantrekt). Het was een mooie zonnige dag, maar de wind draaide tijdens de race zodat het meeste tegenwind was.. maar om net over 2 uur s'middags kwam ik weer aan in Gisborne. Dat was precies 7 uur non-stop klimmen/dalen op de fiets, een zeer respectable tijd. En daar ben ik uitermate blij mee, omdat ik toch nog redelijk fris aankwam. De snelste tijd was rond 6:10 en dat zijn de echte (semi) professionals.
Er was een prijsuitreiking pas in het begin van de avond, en daardoor was ik pas laat (rond 11 uur 's avonds) weer terug in Hastings (met de auto).

Alle training hier op Te Mata Peak (400m) wordt zichtbaar en ik kan echt een verschil maken in de vele klimmen. Als vergelijking: de Posbank, Italiaanse Weg en Holleweg (Nederland) en dat soort heuvels doe ik op het buitenblad (52); vele hellingen hier zoals gisteren absoluut op het binnenblad, omdat ze lang, en hier en daar erg steil (meer dan 10%) zijn. Echt afzien dus.